Je hoopt op een goede uitslag, een gesprek dat iets herstelt of een mogelijkheid die nog niet verdwenen is. Tegelijk wil je jezelf beschermen tegen teleurstelling. Hoop kan in beweging brengen, maar ook vermoeien wanneer er steeds opnieuw iets is om op te wachten.
Dit luisterverhaal gaat over verlangen zonder zekerheid. Over de afstand tussen zelf nog iets willen en anderen die zeggen dat je moet blijven geloven. Over plannen maken terwijl je niet weet wat mogelijk wordt, en over dagen waarop je geen hoop voelt. Ik wil hoop niet afwijzen en ook niet als een plicht neerleggen. Iets kan dierbaar zijn zonder dat de uitkomst in jouw handen ligt. Welke ruimte blijft er wanneer verlangen geen garantie meekrijgt?